Doctor Who, 7 sería.

05/19/2013 kl. 1:20 am · Flokkað undir Umsagnir um þætti ·Tagged

Run, you clever boy. And remember.

11-doctors-poster-1

Ah, Doctor Who. Þessi sería (sería 7) er búin að vera svolítið eins og 4 serían (og eitthvað af fimmtu) af Merlin var fyrir mér – þar að segja mér fannst hún góð, ég skemmti mér vel, en mér fannst eitthvað vanta upp á og það hefði mátt gera einhverja hluti betur, og ég veit að það er hægt að gera mun betur en þetta. Það er stundum (ok, kannski frekar oft) sem ég hef hugsað Moffat, þú getur gert betur en þetta, ég veit það! *sigh* í gegnum þessa seríu og seinni hlutan af sjöttu.

Ég hef undandfarið séð suma vera að hvarta og kveina yfir Doctor Who, sem og Matt Smith og það eru margir sem eru búnir að gefast upp og það er fínt, ekki neiða ykkur til þess að horfa á þátt sem þið hafið ekki gaman af, en það gerir mig samt svo leiða líka, því að Doctor Who geta verið svo góðir þættir!

Mér finnst, persónulega, að ég geti ekki hætt við að horfa á Doctor Who, þótt að þessi sería, eða seinni helmingurinn af seríu 6 voru ekki jafn góðir eða skemmtilegir (fyrir mér) og t.d. aðrar seríur af Doctor who, því að ég hef séð og ég veit hversu gott þetta getur verið.

Sumir eru ekki hrifnir af Moffat og það er fínt, sumir voru ekki endilega það hrifnir af Russel og það var fínt. Báðir eru fínir rithöfundar að mínu mati og báðir hafa sína kosti og galla. Fólk getur rifist um þetta endalaust, nánast. Russel fyrir mér var betri stjórnandi heldur en Moffat er, en ég hef samt gaman af Moffat. Hann hefur skrifað eitt af mínum uppáhalds DW þáttunum mínum og ég elskaði fimmtu seríuna af Doctor who.

Eitt af fáu vandamálunum sem að ég hef við þessa seríu og kannski eitthvað af seríu 6 líka, er að það er ekki einn heill söguþráður í gegnum seríuna, eða að hún sé ekki nógu sterk og það að mér finnst stundum eins og hlutirnir eru leystir á frekar auðveldan eða á einfaldan hátt og þannig verður enginn spenna, en þá er ég að tala um suma af þáttunum, aðrir eru mjög fínir.

Uppáhalds þátturinn minn í þessari seríu var örugglega fyrsti, mér fannst hann svo góður og það voru margir fínir þættir inn á milli. Í heildina fannst mér samt vanta einhverja heild eða eitthvað og mér finnst það vanta stundum hjá Moffet og ég fann meira fyrir því hjá Russel. Ég horfði á fyrstu seríuna í heild sinni í fyrsta skipti í hléinu sem að við fáum í miðjunni á seríunum núna (ég hélt að ég hafði gert það í byrjun, en greinilega ekki) og ég fór að taka aðeins meira eftir því.

Doctor Who

Ég vil ekki endilega tala endalaust um gagnrýni sem að ég hef lesið á seríunni hérna, heldur meira hvað mér fannst um seríuna, en þar sem mér fannst þessi sería ekki endilega það sérstök þá hef ég ekki það mikið að segja og í gegnum þessa seríu þá hef ég verið að lesa mikið af þessu og ég verð bara að koma mínum skoðunum um að allt saman.

Matt Smith heldur áfram að vera yndislegur. Ég held að ellefti Doctorinn sé minn Doctor, en og fólk kallar uppáhalds Doctorinn sinn stundum. Oftast er það fyrsti Doctorinn sem að það sá, sem Var David hjá mér, en það er bara eitthvað við ellefta Doctorinn sem að mér finnst alveg hreint yndilegt og hann er minn uppáhalds Doctor og ég elska Matt og hata fólk sem gagngrýnir hann af því að hann lýtur “undalega út”.

Margir segja að hann sé barnalegur eða eitthvað. Ég sé ekkert af því. Ég er reyndar ekki hrifin eða sammála því að hann sé barnalegur eða að hann hagi sér eins og barn. Fyrir mér þá er hann barnslegur – og já, fyrir mér þá er mikill munur þar á. Barnaleg manneskja hagar sér, eins og ég sagði áðan, eins og barn, barnsleg manneskja getur ennþá tengt sig, eða farið inn í hugarheim barnsins sem að hann/hún var einu sinni og mér finnst það frábært. Ég held að það myndi gera einhverjum gott að vera ennþá svolítið barnslegur.

Ég er mjög þreytt á fólki sem vill ekki sleppa takinu á David. Ég getið jú skilð það vel, hann var frábær. Ég horfði líka aftur á seríu 4 aftur í hléinu sem við höfum núna hjá Doctor Who (ég ætla að tala um það á eftir) og ég nýt þess svo mikið að horfa á hann og mér þykir svo vænt um tíunda Doctorinn, en mér finnst Matt Smith frábær og ég er mjög hrifin af hans útgáfu af Doctorinumm. Matt Smith getur verið svo góður, þegar hann fær gott handrit, sem að mér finnst hann ekki endilega hafa fengið þetta árið. Mér finnst bara synd að David aðdáendur sjái það ekki.

Og nei, ég held ekki að allir sem líka eru ekki hrifnir af ellefta doctornum séu bara fúlir David Tennat aðdáendur, sumir fóru í gegnum níu og tíu og fundust þeir fínir en finnst svo persónuleiki ellefta Doctorsins ekki skemmtilegur eða eitthvað. Það getur gerst og það er fínt, það eru samt ennþá fólk sem tala illa um Matt af því að hann tók við af David og hann er ekki jafn góður (það er smekksatriði) eða persónan er ekki eins… en það er jú eðli þáttana.

DOCTOR WHO SERIES 7B SERIES PREVIEW IMAGES

Enginn Doctor er náhvæmlega eins og sá sem kom á undan, samt sem áður eru þeir að einhverju leiti sama manneskjan. Ég hef samt talað um það áður hvað mér finnst um þetta allt saman svo að ég ætla mér ekki að tala meira um það hérna.

Hléin sem við fáum í miðri seríunni er eitthvað sem ég gæti lifað án, ef ég á að segja eins og er. Mér finnst eins og það hafi mikið að gera með það afhverju mér finnst eins og það sé ekki nógu mikil heild í hverri seríu, því að einni seríu er nánast skipt upp í tvær mini-seríur og ég er bara ekki hrifin af því.

Til dæmis þá fannst mér eins og öll 6 serían hefði getað verið um Amy, Rory og barnið þeirra, sem var söguþráðurinn sem við fengum í fyrri helmingnum af sjöttu seríunni, en ég var heldur ekki það mikill aðdáandi af seinni helmingnum. Mér finnst þetta bara brjóta seríuna aðeins upp og það er ekki gott, að mínu mati.

Ég elskaði Rory, hann og Donna eru uppáhalds companions sem að Doctorinn hefur haft, fyrir mér og mér fannst Amy fín, en mér langaði líka að ellefti Doctorinn myndi fá fleiri förunauta svo ég var kannski svolítið fenginn að sjá þau fara, þótt að ég gæti ekki hætt að gráta þegar af því kom. Ég græt samt (oftast) yfir svona löguðu svo ég vissi eiginlega að það myndi gerast. Mér fannst samt allt í allt þeirra helmingur mun betri og skemmtilegri en sá síðari og ég sakna þeirra, smá.

Clare er fín og ég var/er mjög hrifin af því hvert við getum farið með hana. Eins og ég sagði áðan þá var fyrsti þátturinn í sjöundu seríunni uppáhalds þátturinn minn, með Neil Gaiman þættinum og mér fannst lokaþátturinn mjög góður, þótt að mér fannst endirinn ruglandi og ég veit ekki hvert Moffat er að taka okkur (sem er spennandi) eða hvað þetta táknar allt saman. Mér fannst eiginlega flest allir þættirnir góðir í þessari seríu, það var bara lausninn sem gerði ekkert fyrir mig og því fannst mér eitthvað vanta upp á.

Mér fannst líka svolítið skrítið að *spoilers* Clara fer inn í time-stream-inn hans Doctorsins, því að mér fannst hún ekki hafa þekkt hann nógu lengi eða séð nógu mikið hvað hann gerir fyrir heiminn til þess að vilja “deyja” og fara þannig frá fólkinu sem að hún ætti heima. Ég hefði muhn fremur séð Amy gera það fyrir hann, eða alla aðra förunauta með honum, en Clara var ekki búin að vera það lengi með honum.

Mér finnst líka nýja Taridsið flott, þótt að það tók mig smá tíma að venjast því, því það var svo gjörólíkt hinum tveim, sem að ég er búin að venjast í gegnum árin.

doctor who 03

Það á það til að gera mig svolítið leiða að sjá fólk fara frá Doctor Who (sérstaklega suma youtubers sem að ég horfi á) af því að þeim finnst Doctor Who ekki hafa verið góð þessa seríuna eða kannski í gegnum tímabilið sem að Moffat hefur verið að skrifa fyrir (eða stjórnandi) seríuna. Mér finnst það sárt af því að ég er ennþá að skemmta mér yfir þessu (en það þýðir ekki að aðrir þurfa þess!) og þetta getur verið svo gott og stundum gerir það mig leiða þegar ég er ekki að skemmta mér yfir þessu og margt af fólkinu sem að ég skemmti mér yfir þessu með mér (með youtube myndböndum/vloggum sem ég horfði á og annað) er ekki að gera það.

Moffat getr gert svo góða hluti og hann getur verið frekar klár. Sjáið Sherlock (ég þarf örugglega að horfa á fyrstu tvær seríunar aftur til að skrifa umsögn um þetta, áður en þriðja serían kemur út, eða eitthva) t.d. hann gerir mjög góða hluti þar, svo að ég skil ekki alveg afhverju hann getur ekki gert Doctor Who jafn eða kannski bara 55% jafn flókinn og Sherlock (þótt að Sherlock er gert eftir bókum svo að Moffat fær kannski ekki alltaf allan heiðurinn fyrir það) en mér finnst stundum eins og Doctor Who sé svolítið einfalt, stundum… en mér finnst Doctor Who samt ekki vera heimst.

Þegar ég tala um það að þetta sé ekki nógu flókið þá á ég eiginlega aðallega við það að mér finnst stundum vera enginn spenna í því hvernig vandamálið í þættinum er leyst. Með svona þætti þá veit maður alltaf að þetta muni reddast á endanum, en oftast er einhver spenna í því hvernig það verður leyst í þessu og ég finn ekki alltaf fyrir því núna.Mér finnst oft allt við DW þáttinn sem ég er að horfa á skemmtilegt, nema lausninn á vandamálinu

Varðandi hversu sexist Moffat á að vera, eða er, þá átti ég mjög erfitt með að sjá það í fyrstu, en ég hef lesið eitthvað um það og fengið dæmi um það og hvernig ég sé sexism hefur breyst í gegnum árin, sem hefur mikið að gera með það. Stundum tek ég samt ekki eftir því fyrr en ég sé það í gifset eða post á tumblr sem að sýnir mér það. Þegar ég tek samt eftir því eða les um það þá verð ég svolítið pirruð og leið. Maður getur samt verið aðdáandi af hlutum sem eru ekki endilega í lagi, svo lengi sem að við vitum af þessu og hunsum það ekki alveg, eða þannig skildi ég á það.

Ég ætla bara að vona að Moffat taki við þeirri gagnrýni sem að hann hefur fengið undanfarið og geri bara mjög góða áttundu seríu. Fólk getur ekki alltaf verið á toppnum og Moffat er að skrifa fyrir nokkra þætti í einu svo að ég get fyrirgefið honum ef að hann gerir ekki alltaf hrikalega góða hluti, að mínu mati. Ég vona bara að hann skrifi meiri þætti eins og Blink, A Christmas Carol, Empty child, the doctor dances og Silence of the Library fyrir næstu seríu, eitthvað sem fær mig til að hugsa, finna fyrir einhverju og vera virkilega spennt yfir. Ég er líka mjög spennt fyrir 50 ára afmælisþættinum, því að þá koma Billie og David aftur og lokaþátturinn af þessari seríu gerði mig mjög spennta fyrir næstu seríu!

Doctor who 01

Rita ummæli

Eurovision og Kpop.

05/16/2013 kl. 6:26 pm · Flokkað undir Blogg

aka kpop er æðislegt, ef að þú gefur því séns og þú ættir að prufa að gera það, ef að þú fílar Eurovision(?)

Eurovision er að fara í loftið í annað skiptið þetta árið, þar sem annað útslitarkvöldið er í kvöld, Ísland er að keppa og égg er mjög spennt, þrátt fyrir að finnast lagið ekkert það spes. Ég hef yfirleitt haft gaman af því að horfa á Eurovision or hef gert það síðan ég horfði fyrst á keppnina 1999, sem var ekki alslæmt ár til þess að byrja á því að horfa á Eurovision ^^

Fólk er ef til vill að lýta á þenna titil sem að ég hef fyrir þetta blogg og skilur ekki alveg hvert ég er að fara með þetta. Ég veit ekki hvort að ég viti einu sinni hvert ég er að fara með þetta, en þannig er það líka í hvert skipti sem ég sest niður og skrifa eitthvað… svo að það er ekki neitt það undarlegt fyrir mér. Kpop og Eurovision eiga kannski ekki margt sameiginlegt, eða þannig lýtur það ekki út og það er fólk sem hlustar á annað hvort og líkar ekki við hitt og er því ekki hrifin af því að ég er að bera eitthvað eins og kpop/Eurovision saman við eitthvað jafn hallærislegt og Eurovision/kpop.

ég þori að veðja að það eru einhverjir sem hafa gaman af Eurovision og hafa ekki hlustað á Kpop og finnst ekkert varíð í þetta og vill ekki að ég sé að tala um hvort tveggja í sömu setningunni, ég held að þannig sé ef til vill meirihlutinn af fólkinu sem að finnur það út að ég hlusta á kpop. Það hnussar í þeim og það virðist nánast áhveða að þetta sé ekki þess virði að hlusta á, eða þannig sé ég það allavegna.

Kpop er fyrir þá sem ekki vita Kóresk pop tónlist. Ég veit, hljómar alveg einstaklega skemmtilegt og það er af því að það er það! :) Eurovision er einhverskonar ballöðu og Euro-pop keppni á milli Evrópu, sem ég hef líka einstaklega gaman af, samt ekki jafn mikið og kpop, þar sem ég hlusta og horfi á hluti tengt kpop allan ársins hring, á meðan ég tek kannski vorið og eitthvað af sumrinu í hálfgert Eurovision æði. Ég held að ég taki líka kpop aðeins meira alvarlega heldur en ég geri Eurovision og mér þykir eflaust aðeins meira vænna um það.

Ég er mjög hrifin af pop tónlist. Ég sækis aðallega í tónlist sem er upbeat, catchy og happy-go-lucky, frekar glaðvær, ef svo mætti að orði komast eða þannig myndi ég lýsa því. Um það bil 80% af tónlistinni minni er pop tónlist að einhverju tægi og kpop meirihlutinn af allri tónlistinni sem að ég hlusta á. Kpop og Eurovision er ekki fyrir alla, ég veit það og ég get vel sætt mig við það, að mestu leiti allavegna. Kannski er þetta bara eitthvað sem ég segji sjálfri mér…

Þegar ég var yngri þá var meirihlutinn af því sem að ég hlustaði á frekar Eurovision tengt, þar sem eitt af fáu plötunum sem að ég keypti voru Eurovision diskar eða Pottþétt diskar (er ennþá verið að gefa þá út? ég fylgist ekki mikið með þessu lengur) og svo bara tónlist sem annað fólk gaf mér. Kpop var nánast fyrsta tónlistinn sem að ég hlustaði á sjálf… samt sem áður var ég kynnt fyrir kpop… en ég fór sjálf nokkrum mánuðum seinna á youtube og kom mér inn í þetta… eða þannig lýt ég á þetta.

En nóg með þetta raus… ég ætlaði að tala um kpop og Eurovision og hvað það gæti haft sameiginlegt, eða ekki. Kannski bara hvað ég sé við hvort tveggja :) ég veit ekkert hvert ég mun fara með þetta, ég bara held áfram að skrifa það sem mér dettur í hug og hvað ég er búin að skrifa niður hjá mér, því stundum reyni ég það.

Að mínu mati er kpop mjög myndrænt og stundum, nánast einblínt meira á það en tónlistina sjálfa. Þá er ég ekki að segja að kpop sé endilega bara grunnt og illa gert, þvert á móti… mér finnst tónlistin oftast nær mjög góð (er ekki hrifin af þessum endalausu melody eða tempo breytingum, þar sem nánast tveimur lögum er blandað saman sem er trend í kpop núna, finnst mér) og ég er mjög hrifin af því hversu litrík og myndrænt þetta er. Tískan í kpop fer í marga, en mér finnst hún oftast nær frekar flott. Ég gæti ekki gengið í sumu af þessu, en mér finnst hún flott.

Kpop er líka með sérstakt kerfi, þar sem þessir kpop hópar flytja eitt lag af plötunni í tónlistarþáttum og þannig lagað í svona 1-2 mánuðu áður en þeir kveðja og koma svo (vonandi) aftur eftir nokkra mánuði eða jafnvel vikur með annað lag, concept og allt það til þess að flytja. Allt frá laginu og dansinum er oftast nær gert til þess að vera grípandi frá fyrsta áhorfi og það er eitthvað sem að Eurovision lög þurfa að gera, því að þeir fá bara 1 til 2 kvöld til þess að heilla svo marga upp úr skónum. Það eru sumir sem eru búnir að fylgjast með þessm lögum lengi og vita hvernig öll lögin eru og eru nú þegar með uppáhalds, en það eru margir sem fylgjast ekki með þessu, fyrr en Eurovision kvöldin fara í loftið.

Ég verð að segja að ég gerði það einu sinni að ég horfði á öll löginn og myndböndinn og vissi allt um allt þegar ég var yngri, en núna á ég það til að setjast bara fyrir framan sjónvarpið og horfa á þetta þegar þetta er í gangi. Ég hef samt verið dugleg þetta árið og kynnt mér flest öll lögin á youtube og ég er nú þegar með fyrirfram-uppáhalds lag, sem er Svíþjóð ef einhver er forvitin/n. Ég horfði meira að segja á gamlar keppnir á youtube inn á milli sem ég var að reyna að læra undir próf, svo ég er búin að vera í svolítlu Euruvision skapi síðustu vikur.

Fólk getur deilt með það hvort að kpop og sum Eurovision lög, því mörg lög í keppninni eru líka ballöður og ekki beint pop – kannski gæti ég sett nokkur kdrama OST gegn þeim, sé góð poptónlist. Það eru mörgum, eins og Bretlandi sem finnst þetta oftasr nær algjört sorp og myndist örugglega fynnast það um kpop ef að það myndi hlusta á það… það eru samt einhverjir sem lýta þannig á það, þrátt fyrir að hafa aldrei hlustað á neitt kpop lag… ok kannski Gangnam Style, en ekki dæma öll kpop lög út frá gangnam style. Ég var hrifin af Gangnam Style þegar það kom út, en kpop er ekki allt þannig.

Mér finnst mörg Eurovision lög mjög skemmtileg og mörg þeirra hafa lifað vel eftir keppninna, allavegna hjá mér. Stundum tek ég líka upp á því að hlusta á þau aftur þegar Eurovision er að fara að ganga í garð aftur. Mér finnst Eurovision skemmtilegt og þetta er frekar skemmtilegur tími, þessi eina vika (næstum því!) eða svo sem að þetta er í gangi.

Mörg Eurovision lög eru sungin á Ensku og móðurmáli þjóðarinar, eða nokkur tungumálum er blandað þarna inn í eða lagið er eingöngu á móðurmáli þjóðarinnar. Kpop notar mikið af enskum orðum og/eða ensku slettum, sem að erlendir aðdáendur, eins og ég köllum oftast nær Engrish. Þess vegna finnst mér oft mjög undarlegt þegar fólk sem ég veit að fílaði lag sem var þannig í Eurovision getur ekki skilið afhverju ég hlusta á tónlist, þar sem ég skil ekki 80% af textanum eða eitthvað því um líkt. Líka það að mjög, mjög margir fíluðu gangnam style án þess að kippa sér eitthvað upp við þetta… allt í allt þá finnst mér það frekar asnaleg ástæða fyrir því að komast ekki fyrir það að ég hlusti á kpop.

í stigagjöfinni er mikið af löndum sem gefa bara nágrönnum sínum stig, eins og Ísland gerir við norðurlandaþjóðirnar. Í kpop eru margir hópar undir sama fyrirtæki eins og YG, JYP og SM (þessi þrjú stærstu) og þar eru ákveðnar fjölskyldur eins og YG Family, JYP Nation og SM Town og ég er viss um að ef að kpop myndi halda svona keppni, eins og Eurovsion og hver eða einhverjar af hljómsveitunum sem að eru undir þessum fyrirtækjm myndu keppa, þá myndu aðdáendur örugglega, oftast nær velja einhvern úr sama húsi, ef að þeir gætu ekki kosið fyrir sína hljómsveit. Það eru líka margir sem fylgja nánast bara fólki frá YG eða SM etc.

SM t.d. gerir frekar mikið af remakes eða demos úr Euro-pop lögum fyrir sína listamenn/hópa og ég held að það væru einhver lög úr kpop sem myndu ef til vill virka bara vel í Eurovision. Þetta er bæði svo litríkt, líflegt og skemmtilegt (oftast nær allavegna). Ég gæti séð það virka allavegna. Ég veit að kannski eru þessi lög sem ég valdi ekki lög sem allir myndu setja inn, en þetta er eitt af lögunum sem að fengu mig til að hugsa Eurovision myndi elska þetta, vonandi… hugsanlega… :) Ég veit samt ekki hvort að of krúttleg, ageyo lög myndu virka of vel í Eurovision, því að ageyo er ekki fyrir alla, en ég gæti haft rangt fyrir mér.

Kannski er þetta frekar langregið. Kannski er ég að tegja lopana frekar mikið. Kpop og Eurovision er ekki endilega það lík hvort öðru og ég er bara að gera þetta að gammni mínu, því að ég gat fundið hluti eins og þessa sem að ég nefndi áðan og ég vildi blogga um Eurovision af því að ég er í Eurovision stuði náhvæmlega núna og mér langar alltaf að blogga meira um kpop.

Ég elska þa bæði, en kannski kpop aðeins meira, enda hlusta ég á það meira. Bæði fá mig til þess að brosa einstaklega mikið og eru miklir gleðigjafar í mínu lífi og fyrir mér þá er það sem skiptir höfuðmáli og það er örugglega það sem að þau bæði hafa mest sameiginlegt. Ég tel það samt líklegt að fólk sem hefur gaman af Eurovision gæti vel haft gaman af Kpop, ef að það bara myndi gefa því séns.

Ég held að ég æti að enda á þessu með top 10. uppáhalds kpop lögunum mínum, af því mér langar af einhverri ástæðu. Ég er búin að tala svo mikið um kpop núna að mér finnst ég verði að gera það að einhverri ástæðu og fólk hefði ef til vill gaman af því, ef að það hefur áhuga, eða eitthvað…

Það er samt eitt lag sem er ekki á þessum lista, sem að ég verð að gefa link að og það er Lollipop með Big Bang og 2ne1. Ef einhver myndi vilja sjá kpop myndband til þess að vita hvernig kpop væri, þá held ég að ég myndi sína þeim þetta. Færi samt eftir smekk manneskjunar, en samt… Þetta er líka góð leið fyrir fólk sem vill kannski prufa kpop, en veit ekki hvar það eigi að byrja… en ef þið vitið það ekki þá er ekkert mál að fara til mín, ég get alltaf mælt með einhverju enda er ég með um 5 ára reynslu og ég ætti að vita eitthvað…

  1. IU – Good Day
  2. SNSD – Gee
  3. Miss A –  Bad Gir Good Girl
  4. Big Bang – Haru Haru
  5. 2PM – Heartbeat
  6. SNSD – Tell Me Your Wish
  7. Kara – Step
  8. Wonder Girls – Be My Baby
  9. SNSD – Oh!
  10. 2ne1 – I don’t Care

Rita ummæli

Introversion og feimni + skólinn.

04/30/2013 kl. 12:45 pm · Flokkað undir Introverted

Ég er að lesa Quiet: the Power of Introverts in a World that can’t Stop Thinking eftir Susan Cain. Mér hefur langað til að lesa þessa bók frekar lengi, eða alveg síðan ég sá þetta Tedtalk sem að Susan gerði, fyrir um ári síðan eða svo og ég verð að segja að þessi bók er eiginlega allt sem ég hafði óskað eftir, út frá því sem ég hafði lesið. Ég hef sagt það áður að ég þarf ekki bók til þess að segja mér að það er allt í lagi að vera Introverted, ég áttaði mig á því fyrir nokkrum árum, þegar ég tók fyrsta MBTI prófið mitt.

Það er samt gott að glugga í þessari bók og lesa um þennan Extrovert bias sem að við eigum að vera með, eða allavegna okkar vestræna samfélag. Cain er aðallega að tala um Bandaríkin eða Ameríku í bókinni sinni (sem er víst rosalega Extrovert biases) og Ísland er ekki Bandaríkin og við höfum ekki jafn mikinn extravert bias (að mínu mati) allavegna, en ég finn samt eitthvað fyrir honum.

Ég kemst allavegna ekki mikið meira en 5 blaðsíður eða meira í Quiet áður en ég fer að skrifa niður eitthvað fyrir þetta blogg. Ég áhvað því að reyna að halda áfram að skrifa um mína reynslu af því að vera Introverted eða Introversion, þótt að það sé kannski ekki það góð hugmynd (gæti böggað sumt Extroverted fólk). Ég er ekki janf fræðileg eins og Susan Cain, sem skrifaði Quiet eða með jafn góða innsýn inn í þetta eins og Sophia Dembling, sem skrifaði the Introvert’s Way: Living a Quiet Life in a Noisy World.

Aðal munurinn á þessum tveimr bókum er sá að Susan talar meira um hvernig Introversion virkar og þannig lagað í sinni bók á meðan Sophia talar meira um það hvernig það er að vera Introverted.

Ég get samt sagt aðeins frá þessu, allavegna minni reynslu á Introversion, þar sem ég er Introverted og þessum Extroverted bias. Ég hef tvö blogg í huga með þetta, sem tengist skólanum og svo partíum og félagslífinu þannig (þótt að það gæti farið út í fleiri blogg en bara tvö). Þetta eru nefnilega staðirnir þar sem ég hef fengið verst, eða liðið verst með það að vera Introverted og fundið fyrir þessum Extroverted bias.

Þegar ég hugsa um það þá verð ég ef til vill svolítið stúrin og ég get ekki hætt að skrifa hugsanir mínar um þetta niður á meðan ég les um þetta, sem er ástæðan fyrir þessu bloggi. Ég held að ég verði eiginlega bara að koma þessu frá mér. Ég ætti kannski að vera við því að ég gæti kannski verið með einhver niðurbælda reiði eða eitthvað ganghvæmt þessu og það gæti komið fram hérna fyrir neðan, sem og það að ég gæti ef til vill endurtekið mig að ég hati ekki Extroverts.

Mér finnst Extroverts fínir og þeir vilja manni ekkert íllt inn við beinið, en mér finnst þeir stundum frekar á einhverjum villi götum með það hvernig Introversion virkar. Sumir vita ekki einu sinni hvað Introversion er (eða Extroversion) og mér finnst það vera synd. Mér finnst að við ættum að læra um þetta í skólanum og ég held að það myndi gera skólagönguna okkar kannski svolítið betri, fyrir báða aðilla.

Það er hluti af mér sem að langar virkilega að vera talsmaður fyrir introversion, eins og Susan Cain, en ég veit að halda ræður og þannig lagað er ekki fyrir mig, sem er ástæðan fyrir því að ég blogga um það. Ég er að setja eitthvað fram og segja skoðun mína á þessu, en ég er að gera það á frekar hljóðlátan hátt… finnst mér. Blogg eru ekki það hávær að mínu mati. Mér finnst gaman að blogga. Að skrifa hlutina niður virkar mun betur fyrir mig heldur en að tala.

Ég held líka að ég og margir aðrir Introverts finnist betra að sitja heima og lesa blogg en að fara að hlusta á ræður, en þar eru ef til vill allt extrovert fólkið, sem hefði ef til vill gott af því að heyra að það sé bara fínt að vera Introverted, eða að sitja heima og vera algjör nördi yfir einhverju og þess vegna ekki eiga sér neitt líf, sem er eitt af því sem að við Introverts fáum að heyra oft, sem og að það sé greinilega eitthvað að okkur eða að séum öll þunglynd fyrir að vilja vera ein með sjálfum okkur. Það er fallegt að þér að hafa áhyggjur (og að segja þetta ekki fyrir framan mig, meira hvílsa það eftir mér) en treystu mér, það er allt í lagi með mig.

Þegar ég var í grunnskóla þá var ég í frekar litlum héraðskóla, þar sem var kannski með um 80 nemendur eða svo, þegar mest var. Það er oftast þannig í svona skólum að allir þekkja alla, nokkurnveginn, en það var ennþá fólk sem hafði aldrei heyrt mig tala þegar ég var í 9 bekk eða eftir að ég útskrifaðist og ég held að það hafi ekkert breyst þegar ég fór á Lauga, sem er líka frekar lítill skóli. Ég held að við getum öll búist við því að það sé sama sagan í Háskólanum (og ég meina það ekki á vondann hátt). Ég held að það segji mikið um mig. Ég tala ekki mikið og ég er aðallega þekkt fyrir að lesa mikið af bókum, en ég held að ég gæti verið þekkt fyrir verri hluti.

Sem barn var ég MJÖG feiminn. Ég er ennþá feiminn, en ekki jafn mikið og ég var einu sinni og ég held að ég tali meira (gasp!). Ég var eitt af þessum krökkum sem að var sagt að koma út úr skelinni minni sem barn og eitt af þeim hugmyndum sem að kennaranir mínir höfðu handa mér var að leika í leikritum og að fara bara nógu oft fyrir framan fólk til þess að venjast því eða hjálpa til að “opna” mig. Ég veit þeir meintu ekkert íllt með þessu og ég skil hvað þessir kennarar voru að reyna að gera, en ég verð að segja að mér finnst þessar aðferðir frekar mikið kjaftæði.

Ég get ekki sagt að ég hafi vanist þessu eitthvað mikið og mér finnst eins og að leika í skólaleikritum eða taka þátt í kappræðum þar sem maður þurfti að tala með eða á móti klósetpappír ekki hjálpa neitt og ég sé ekki tilganginn með að losa spennu fyrir sjálfshjálpar tíma með því að dansa eins og vitleysingur. Ég skil hvað þú ert að reyna að gera, en þetta er ekki leiðin sem að ég myndi fara til þess að gera þetta, fyrir alla sem eru feimnir… en það hefur meira að gera með feimni kannski en Introversion.

At school you might have been prodded to come “out of your shell”—that noxious expression which fails to appreciate that some animals naturally carry shelter everywhere they go, and that some humans are just the same.” – Susan Cain

Margt fólk þekkir ekki muninn á feimni og það að vera Introverted. Stundum finnst mér erfitt að vita hvar feimninn mín endar og ég byrja að vera Introverted. Ég skal reyna að útskýra þetta eins vel og ég get. Introverts finnst stundum fínt að vera einum og vera með sínum eigin hugsunum og allt það. Þannig hlöðum við batteríin í líkamnum okkar, en feimið fólk vill tengjast öðrum og vera með öðrum en það er svo hrætt við þessa nálgun, ef að þeim skildi vera hafnað eða finnst hún vandræðileg. Báðir aðilar (sá feimni og sá sem er Introverted) virðast því að einhverju leiti forðast fólk eða vera bara einir með sjálfum sér, en hjá öðrum þeirra er það val, en ekki hjá hinum.

Það sem hjálpaði mér við feiminina mína í gegnum árinn eða að átta mig smá saman á því að það var ég lagi að vera ég og að uppgvötva MBTI kerfið. Þetta hljómar kannski væmið eða kjánalegt, en mér finnst það vera satt. Mér finnst ég þurfa að benda á það að tala með eða á móti klósetpappír eða leika hlutverk í leikriti þar sem maður var neyddur í eitthvað hlutverk sem að maður vildi ekki leika hjálpaði ekkert við það og það minkaði feimnina mína ekki neitt.

Ef eitthvað þá hefur það vakið hatur minn á öllu því sem tengist því að fara upp á svið og “leika” eitthvað, sem er ekki endilega leiðin sem að þetta kennaranir mínir vildu fara. Eitt af því sem að ég man sérstaklega eftir í grunnskóla var það hversu mikið ég hataði það og hversu óþægilega mér leið með þetta. Það gerði ekkert fyrir Introvertinn í mér og ef eitthvað er þá gerði það feimnina mína bara verri, því að mér leið nógu vandræðilega nú þegar, að setja mig upp á svið eða fyrir framan fólk sí svona lét mér bara líða verra með það og það er það sem ég man eftir. Hversu vandræðilega mér leið.

Ég man eftir því í 10 bekk þar sem að ég var nánast tekin inn á teppið fyrir að vera erfið, af því að ég vildi ekki leika stórt hlutverk í skólaleikritinu þetta árið, þrátt fyrir að 10 bekkingar fengu að velja hlutverk handa sér fyrst og máttu núna leika aðalhlutverkið og kennarinn minn var frekar pirruð á mér, sem var eitthvað sem ég skildi ekki. Já, ég hef tækifæri til þess að leika eitt af aðalhlutverkunum en ég vil það ekki, ég hef ekki áhuga á því og ég skil ekki afhverju það er svo mikið mál. Ég mátti velja og ég valdi mér hlutverk þar sem ég þurfti ekki að segja neitt, því að það var það sem ég vildi gera. Gefðu fólki sem að vill leika í stórum hlutverkum stóru hlutverkinn!

Ég er eiginlega feginn að þrátt fyrir það að ég er feiminn og ekki hrifin af confronting fólk og allt það, þá gat ég oftast nær talað þegar ég þurfti þess virkilega. Ég sagði nei þegar ég vildi ekki leika í þessum leikritum og ég stóð við það, þrátt fyrir að vera mjög erfið að mati kennaranna. Ég man aldrei eftir því að ég neiddi sjálfa mig til þess að vera Extroverted  eins og margir Introverts gera, því að það er auðveldara fyrir suma, því að fólk vill það meira… eða svo hef ég heyrt, með því að lesa Quiet og aðrar Introvert bækur og blogg og bara að tala við aðra Introverts á netinu.

En og aftur, ég skil á einhvern hátt hvað þetta fólk var að reyna að gera og það ætlaði sér ekki að láta mér eða aðra Introverts líða illa eða óþægilega. Það var bara að reyna að hjálpa okkur og undirbúa okkur undir samfélagið sem við lifum við í dag, sem að er með einhvern extroverted bias, greinilega. Allavegna ef að skólanir eru að reyna að undirbúa okkur fyrir framtíðinna og samfélagið. Ég hef hvartað yfir þessu áður og þetta var svarið sem ég fékk, svo að ég svaraði bara á móti að ég myndi þá finna mér starf þar sem ég get notað mitt Introverted temperament eins vel og ég get.

Ég get talað við fólk og ég get gert það opinberlega. Það tekur smá tíma og kjark, en ég get oftast gert það á endanum. Ég get gert það ef að ég þarf þess virkilega eða mér finnst ég hafa eitthvað að segja, því að annars sé ég ekki tilganginn með því að opna kjaftinn á mér. Ég þarf ekki endilega sálfræðihjálp. Ég hef reyndar talað við skólasálfræðinginn um þetta og mér fannst það ekki hjálpa mér neitt.

Ég er feiminn Introvert. Ég er ekki jafn feimin og ég var í grunnskóla, eða framhaldskóla, en ég er ennþá feiminn. Ég er samt alveg jafn Introverted og ég var. Ég held að það fari ekki jafn auðveldlega af of feimni. Feimnin mín fór smá saman af mér, eins og ég hef sagt áður, en ég vil ekki láta nein halda að það hafi verið út af þessum leikritum eða hópumræðum eða kappræðum sem að við áttum að gera að þakka.

Ég hef báða af þessum “eiginleikum” og mér finnst stundum, en bara stundum erfitt að sjá muninn á þessu sjálf. Ég veit samt og ég tók eftir því í gengum mína skólagöngu að það voru extroverted krakkanir sem báðu um svona kappræður frá kennurunum og að fá að leika stór hlutverk og allt það, á meðan þeir sem voru introverted áttu það til að vilja að jörðinn myndi gleypa þá eða var á móti þessu.

Ég hata ekki alla extroverts (og ég hata fólkið sem ég hata ekki af því að það er Extroverted). Ég reyni ekki að skrifa blogg til þess að særa fólk, meira til þess að segja frá og útskýra mína hugun og þannig. Stundum særum við fólk án þess að vita af því. Það kemur stundum fyrir, en við verðum að biðjast afsökunar á því þrátt fyrir það. Ég vil ekki gera neina Extraverts reiða (sérstaklega ef að þeir fóru með mér í skóla) með þessu.

Ég veit að ég gæti hljómað eins og ég telji mig vera “sérstakt lítið snjókorn” og að heimurinn er á móti mér og þótt að ég hafi ekki ætlað að skrifa bloggið þannig, þá hafi það komið þannig út. Það hefur gerst áður og það er ekki gaman. Mörgum Extroverts finnst Introverts ef til vill vera frekar erfiðið við þá og það gæti vel skilið hvað við eigum við, en það er ekki það sem ég og aðrir Introverts höfum séð og það eina sem að fólk þarf að gera er að fara á netið og sjá það.

Extraverts og Introverts geta samt lært mjög margt frá hvort öðru og þeir vinna best þegar báðir aðilanir fá að gera það sem hentar þeim best. Hlutir eins og Apple talvan hafði ekki komið fram ef að Introvert og Extrovert höfðu ekki unnið saman, en þá fékk Introverted manneskjan að gera það sem hann gerði best og Introverted manneskjan gerir best. Introverts vinna best einir og Extroverts virðast vinna best með fólki.

The secret to life is to put yourself in the right lighting. For some, it’s a Broadway spotlight; for others, a lamplit desk. Use your natural powers — of persistence, concentration, and insight — to do work you love and work that matters. Solve problems. make art, think deeply.

og

Stay true to your own nature. If you like to do things in a slow and steady way, don’t let others make you feel as if you have to race. If you enjoy depth, don’t force yourself to seek breadth. If you prefer single-tasking to multi-tasking, stick to your guns. Being relatively unmoved by rewards gives you the incalculable power to go your own way.”- Susan Cain

Auðvitað eru hlutir eins og hópumræður, kappræður og allt það gott og það mun hjálpa manni í framtíðinni og allt það. Ég get séð það og ég reyni eins vel og ég get að taka þátt (en það er erfit ef ég sé ekki tilganginn með því), það fer samt eftir hópunum hversu mikið það er. Að lenda í hóp með mörgum Extroverts sem tala yfir hvern annan eða með fólki sem eru allir vinir, en þú þekkir ekki neitt mun ekki náð miklu út úr mér. Mér finnst ég ekki komast af. Ég hef ekki röddina í það að tala fyrir framan fólk. Hún er ekki nógu sterk, skýr eða hávær.

Það mætti vera samt minka magnið eða gildið sem að þessir hópverkefni hafa. Það er um það bil helmingurinn af nememndunum sem finnst þetta ekki gaman og meira en helmingurinn af þeim hóp eru Introverted. Ég get lofað þér því. Það eru líka örugglega einhverjir Extroverts sem eru búinir að fá leið á hópaverkefnum. Ég held að hópavinna getur verið góð, ef hún er gerð rétt. Að tala við fólk um hugmyndirnar okkar er gott og það getur hjálpað, en mér finnst alltaf best að fara svo einhverstaðar þar sem ég get verið í friði og hugsað um þessar hugmyndir og þannig gert eitthvað með þær.

Eina hópavinnan sem mér hefur þótt virkilega góð er þegar ég er að vinna með vinum mínum, og það er ekki mikil pressa á einhverri kynningu. Það var líka hópavinna í einum á áfangunum mínum í Háskólanum sem að ég var mjög hrifin af. Þar sem við sátum í litlum hópum (oftast nær) og ræddum um spurningarnar, en síðan fórum við heim og gerðum einstaklingverkefni um það sem við töluðum um. Alveg hreint frábært!

Besta leiðinn til að berjast við feimni og sigra hana, að mínu mati er aukið sjálfstraust og ég get skilið afhverju fólk vill fá þessa krakka til þess að “venjast” því að standa fyrir framan fólk og auðlast sjálfstraust til þess. Það er allt gott og blessað, en að mínu mati er það mun betra að finna leiðir til þess að láta einhvern hugsa jákvæðara um sjálfan sig, þekkja sig betur og þannig og ég held að það takist ekki alltaf með því að neiða fólk upp á svið. Það tekst kannski með feimna extroverts, en ég hef aldrei þekkt Introvert sem er það hrifin af þessu, nema að leiklistin sjálf er eitthvað sem að heilli þá.

Ég hata ekki Extroverts, eða mér líkar ekki við fólk bara af því að það er Extroverted (og ég mun endurtaka það frekar of, af því að særa fólk eða gera fólk reitt er eitthvað sem hræðir mig mjög). Ég finn stundum bara fyrir þeirri þörf til að setjast niður með því, auglýtis til auglýtis og útskýra það fyrir þeim að það sé allt í lagi að vera Introverted, það þarf ekki að “laga” okkur. Það eru samt sem áður sumir Extroverts sem ég hef hitt bæði í raunveruleikanum og á netinu sem sér Extroverted leiðin til þess að lifa sem einu góðu, skemmtilegu leiðina til þess að lifa og mín leið er bara fjári leiðinleg og það vill bara “hjálpa” manni að lifa lífinu eins og það, sem er pirrandi.

Ég held að það væri fínt að lifa lífinu eins og svo margir af þeim Extroverts sem ég þekki, þótt að það er ekki endilega eins og lífið sem að ég vil lifa. Ég hef stundum hugsað hvernig það væri að vera jafn Extroverted og sumir sem ég þekki eru, og það getur verið heillandi og gaman en á endanum verð ég eiginlega bara þreytt þegar ég hugsa um það. Ég hef ekki orku í þetta allt saman. Ég gæti það bara ekki, nema ef að ég væri fædd sem Extroverted.

Ég veit ekki hvort að ég hafi náð eða skýra mál mitt eða rökstutt það nógu vel. Kannski er þetta blogg algjört klúður og mun bara reita fólk til reiði (eða Extroverts) og já, ég hef mjög mikið kvíða yfir þannig löguðu. Ég tuðaði kannski bara um feimni + Introversion og hversu vandræðilega mér leið með leikrit og umræðutíma og fór ekkert dýpra en það, en kannski þurfti ég að koma þessu öllu frá mér til þess að skrifa betur um þetta síðar. Ég veit líka að ég gæti hafað hljómað snobbuð og allt það. Það er allt í lagi, ég hef heyrt það áður.

Ég reyndi samt að útskýra mál mitt eins vel og ég gat, Susan og Sophia gera það samt mun betur. Ég held að allir hefðu gott af því að læra um þetta og lesa. Ekki endilega bækunar þeirra, bloggin þeirra beggja eru frekar góð. Ég mun reyna að skrifa meira um þetta, ef ég get. Ég er ennþá að lesa Quiet og ég er ennþá að skrifa niður hjá mér þegar ég er að lesa hana. Svo eftir um 10 daga fer ég aftur Norður í sveitina og ég fæ bókina hennar Sophiu aftur.

Rita ummæli

Mér langar ekki, ég vil ekki og ég get ekki lesið sumar bækur.

04/22/2013 kl. 5:10 pm · Flokkað undir Bækur

Stundum finnst mér eins og fólk finnist eins og ég lesi alla daga vikunar (sem ég jú geri oftast), lesi allan daginn, frá morgni til kvölds og lesi allar bækur, eða hafi áhuga að lesa allar bækur sem hafa eða muni koma út… ever! Og nei það er eiginlega ekki satt.

Ég hef lifað sem bókaormur síðan ég man eftir mér, eða síðan ég lærði að lesa þegar ég var um 6 ára. Ég man ekki eftir deigi síðan þá sem ég hafi ekki gaman af því að lesa og þegar ég var yngri þá fór ég á littla bókasafnið sem var um það bil 15 mínútur frá þar sem ég bjó og las nánast allt sem að ég komst í, eða mig minnir það. Þetta voru eingöngu barna og unglingabækur, en hvaða genre bækunar voru í skiptu ekki það miklu máli.

Núna er ég 21, ég kaupi flest allar bækurnar mínar sjálf. Ég veit ekki hvort að bókasafnið heima í sveit sé ennþá lokað yfir megnið af sumartímanum, en ég fer eiginlega ekki lengur þangað. Ég er búin að lesa flest allar bækurnar sem að ég vildi lesa þar og ég er núna með mitt eigið einkabókasafn, sem verður alltaf stærra og stærra með hverju ári og ég hef svo margar bækur þar sem ég hef ekki ennþá lesið.

Ég held að það sé frekar öruggt að segja að ég veit hvað ég vil lesa núna, ég skoða bókina kannski aðeins meira áður en ég les hana og ég veit hvað vekur áhuga minn og hvað ekki. Ég hef lesið nógu margar bækur yfir þessi 15(?) ár sem ég hef verið að lesa að ég get sagt hvaða bók ég vil lesa, hvað ég hef áhuga á. Ég þekki mitt áhugasvið, ég veit hvað ég vil. Eins og ég sagði áðan, ég veit hvað ég vil lesa og hvað ég er ekki það spennt fyrir.

Mín grein í bókmenntum virðist vera fantasíur, eða furðusögur eins og það kallast á íslenski. Að hugsa sér, allan þennan tíma hef ég kallað þetta ævintýri. En einnig distopian og aðrar young adult, en ekkert sem er of mikið sett í nútímanum eða samfélagi alveg eins og okkar. Og nei, mér finnst ég ekkert vera vaxinn upp úr þessu og ég sé mig ekki gera það á næstunni. Ég veit ekki afhverju ég þarf að vaxa upp úr þessu yfir höfuð. Góðar bækur eru góðar bækur og maður vex ekki upp úr sumum þeirra sí svona. En ef þú vilt ekki lesa furðusögur með mér þá þarftu þess ekki (þótt að það gæti gert mig mjög leiða).

Auðvitað er gott að prufa eitthvað nýtt einstöku sinnum, eins og ég hef nýlega lesið frekar mikið af bókum um stríð, vegna áfanga sem að ég var í og mér fannst flestar af þeim bókum bara fínar. Ég gæti lesið meira af þannig bókum og mér langar að prufa að lesa meira Sci-fi. Sci-Fi átti það til að hræða mig af því að ég var viss um að ég væri of heimsk til að skilja þær, því að ég veit ekki mikið um vísindi, en ég hef lesið að minsta kosti eina Sci-fi bók og mér fannst hún góð. Það er samt sama hvað ég les, á endanum finn ég mig alltaf snúa aftur til fantasíunar.

En það þýðir ekki endilega að ég vilji lesa allt sem er þarna úti, sama hversu hátt það komast á New York Times vinsældarlistann eða bara vinsældarlistann út í Eymundsson. Þá er ég aðallega að tala um svona glæpa- og sakamálasögur eða eitthvað eins og 50 Shades of Grey.

Ég hef lesið nokkrar glæpa- og sakamálasögur yfir ævina og enginn þeirra hefur vakið sérstakan áhuga minn svo að ég hef ekki endilega það mikinn áhuga á því að lesa þannig bækur. Bækur Stieg Larsson fá mjög góða dóma og kannski tek ég þær upp ein daginn, en ég hef frekar langann lista yfir bækur sem mér langar virkilega að lesa og ég held að ég lesi þær kannski fyrst. Allavegna eitthvað af þeim.

En þegar það kemur að 50 shades of Grey þá er það eiginlega allt annað mál. Ég hef ekki getað verið í samræðum við nokkurn mann um 50 shades of Grey án þess að verða svolítið pirruð, hækkað róminn og allt þar á milli, sem er kannski svolítið kjánalegt þar sem ég hef ekki lesið bókina ennþá (eða bækurnar) en það er ekkert við hana sem að höfðar til mín eða fær mig til þess að vilja lesa hana.

Ég er kannski frekar prude (ok, ég er frekar prude), en samt sem áður hef ég ekkert á móti því að erótísk bók hafi náð svona langt og allt það, mér finnst það fínt. Ég hef lesið og elskað Ísfólkið og eins og ein af kennurunum mínum sagði “ef maður hefur lesið ísfólkið, þá kemur manni ekkert á óvart.” Ég hef ekkert á móti erótík, ég bara vildi að betri bók hefði getað verið þarna í stað 50 shades of Gray.

Það er bara eitthvað við 50 Shades of Gray sem að fer í pirrunar á mér. Og nei, ég vil ekki segja að þú sért vond manneskja fyrir að vilja lesa bókina, eða heimsk eða eitthvað þannig. Ef þú vilt lesa 50 shades of Gray þá máttu gera það. Mér er nokkuð sama, en ef að þú reynir að pína mig eða mana mig í það að lesa hana þá mun ég mótmæla kröftulega.

50 shades of Gray er ekki bók sem flokkast undir bókaflokk sem að ég fylgist með eða hef rosalegan áhuga á því að lesa og ég hef ekki heyrt það góð ummæli um hana frá fólki sem að ég treysti (oftast nær) þegar það kemur að bókum. Ég las Ísfólkið að því að fólk sagði mér að lesa þær, ég elskaði þær, ég var meira að segja á fórumi fyrir Ísfólkið á sínum tíma, en ég vissi ekki að það væri eitthvað um erótík þegar ég byrjaði á þeim og ég hélt ekki áfram að lesa þær út af því.

Það er samt þannig að ég hef ekki heyrt neitt um fólk sem er það vandræðarlegt yfir því að hafa lesið Ísfólkið, en ég hef heyrt um fólk sem verður vandræðarlegt þegar það er að kaupa 50 shades eða þegar fólk spyr hvort að það hafi lesið hana. Ég er ekki hrifin af því að fólk sé vandræðarlegt yfir því að lesa einhverja bók. Það er ekki það sem bækur eiga að gera (að mínu mati). Ég las og elskaði Twilight á sínum tíma (það dó samt sem fjórðu bókinni, hún var svo slæm).

Talandi um Twilight og 50 shades of Gray. Höfundur 50 shades of Grey var skrifaði spunasagnir um Twilight, hún breytti svo um 60% af mjög vinsælli spunasögu sem að hún gerði og kallaði það 50 shades of Grey. Ég hef sagt það áður, ég hef lesið Twilight og mér fannst það fínt en ég vil ekki endilega lesa hana aftur og ég hef ekki mikinn áhuga á því að lesa smut útgáfuna af þeirri bókaseríu.

Það fer í mig, bara smá. Ég hef heldur ekkert að móti spunasögm (fanfiction), sumar af þeim er mjög góðar, ég hef reynt að skrifa eina en ég veit ekki hvort að ég myndi gefa hana út, hvort sem ég myndi breyta einhverju af henni eða ekki. Fyrir mér þá ætti spunasögur bara að halda sig sem spunasögur, ég veit ekki hvað mér finnst um að fólk gefi þær út.

Spunasögur er frábærar til þess að æfa sig í því að skrifa. Cassandra Clare höfundur The Immortal Instrument seríunar skrifaði einu sinni Harry Potter spunasögur, en hún gaf þær ekki út. Hún skrifaði bara mjög vinsæla bókaseríu í staðinn. Það eru sumir sem segja að hún hafi tekið eitthvað af persónunum úr spunasögunum og fært þær yfir í bókina sína, en það situr ekkert í mér, ekki eins og að taka verk einhvers, leika sér að því að gefa það svo út eða eitthvað.

Vinur minn sagði að útgáfufyrirtæki muna kannski gera þetta í framtíðinni, finna góða og vinsæla höfunda á netinu á þessum fórumum sem að maður semur spunasögur og mér finnst það frábært. En skrifaðu þá einhverja upprunalega sögu og taktu lesendurna þína með þér.

En og aftur, ef þú vilt lesa 50 shades of Gray þá máttu gera það, en ég hef ekki áhuga. Ég vil ekki segja fólki hvað það á og á ekki að lesa (nema ef þú) eða skipa þeim fyrir, eða láta þeim líða illa yfir að lesa einhverjar bækur, því að ég hata þegar fólk segjir mér að ég eigi núna að hætta að lesa fantasíur og fara að lesa eitthvað fullorðinslegt. En það gerir mig oftast ekki leiða, ég brosi eiginlega bara við því og held áfram að lesa bækunar sem ég hef gaman af. Þetta fólk bara að missa af einhverju góðu og kannski er ég að gera það með 50 Shades of Grey, en ég tek áhættuna.

Ég verð samt að benda á það, því stundum finnst mér eins og ég hafa gert það við fólk, þegar það segja mér að ég eigi að lesa 50 shades og Gray eða eitthvað, af því að ég er bókaunnandi og því VERÐ ég að gera það, þetta er jú búið að toppa alla lista og allt það og allir aðrir eru að lesa það. Eða út af því að ég bý ein og ég þarf kannski á einhverjum “félagsskap” ;) . Veistu hvað, ég get líka bara horft á klám, það er nánast það sama, er það ekki?

Þegar ég heyri þú ÁTT að lesa þessa bók af því að allir aðrir eru að lesa hana!!!!!!!!! þá fær það mig til þess að vitna í Haruki Murakami “If you only read the books that everyone else is reading, you can only think what everyone else is thinking.” En samt, það að vilja ekki lesa einhverja bók af því að allir aðrir voru að lesa hana hélt mér frá því að lesa Harry Potter serína fyrr en ég var 15 eða 16. En mér til varnar þá var ég mjög vitlaust barn. Ég er aðeins gáfaðari núna og ég held að 50 shades of Grey mun ekki hafa sömu áhrif á mig eða bókamarkaðinn til lengri tíma, en ég gæti haft rangt fyrir mér… um það sem ég sagði um bókamarkaðinn.

Talandi um bækur sem að mér langar ekki til þess að lesa, mér langar ekki að halda áfram að lesa House of Night seríuna. síðustu þrjár bækuar hafa ekki gert mikið annað en að fara í pirrunar á mér og ég hef ekki orku i meira. Aðalpersónan Zoey er svo heimsk að ég kemst ekki yfir það lengur. Ég veit ekki hvað það eru komnar margar bækur út núna, en ég sé mig ekki halda áfram. Ég var hrifin af fyrstu 5 bókunum og ég vildi að serían hefði bara endað þar. Mér langaði bara að minnast á það.

Eitt enn, ég var viss um að ég myndi ekki lesa neina aðra bók eftir Frú Meyer eftir að hafa lokið síðustu Twilight bókinni, en svo margir eru að segja að The Host sé góð svo að ég prufa kannski ein daginn að lesa hana. Kannski leigi ég hana út af bókasafninu eða eitthvað, ég vil ekki eyða peningunum mínum í hana ef hún endar á því að vera ekki góð. Ég myndi gera það sama með 50 shades ef ég tapaði einhverntíman vitinu og áhvað að fara að lesa hana.

En ég sagði áðan þá á ég nokkuð mikið af bókum sem að mér langar svo mikið til að lesa og ég er viss um að þegar ég er búinn með þann stabla af bókum, sem reyndar vex stöðugt, að þá mun égg örugglega hafa aðrar 30+ bækur sem að ég vil lesa og ég hef ekki tíma til þess að lesa þær allar, svo ég sé sjálfa mig ekki hafa mikinn tíma til þess að lesa 50 shades of Gray.

Talandi samt um bækur sem ég get ekki lesið. Rowling (aka Drottning lífs mín) sagði að hún mun aldrei gefa út aðra Harry Potter bók sem mun gerast fyrir tíma Harry Potters, sem er synd því að þar fór draumurinn minn um bók um stofnun Hogwarts. Kannski fæ ég eitthvað meira um það í Pottermore, en mér langaði meira í bók um það. Bækur eru bara betri.

Rita ummæli

Catching Fire Trailer!!

04/16/2013 kl. 11:32 am · Flokkað undir Kvikmynda Umsagnir ·Tagged


Chins up, smiles on!

Catching Fire trailerinn kom út í gær, eða fyrra dag (?) og ég ætlaði mér eiginlega alltaf að skrifa hvað mér fannst um hann eða eitthvað þannig. Þetta tekur mig aftur til gömlu (góðu?) dagan þegar ég skrifaði hvað mér fannst um hina og þessa trailera og með því meina ég Harry Potter trailerana og alla þessa trailera og teasera sem komu út fyrir Twilight í það eina og hálfa ár sem að ég man ég var aðdáandi af þessu fyrirbæri… kannski var það tvö ár… ég man það ekki… og mér er ekki nógu sama til þess að leita það uppi.

Twilight var það sem við köllum fad eða tímabil sem að maður gegnur í gegnum. Fad er eitthvað sem fólk notar til þess að lýsa ást minni á Harry Potter og drömum (hljóma ég eins og algjör unglingur núna?) en ég veit ekki hvort að svona tímabil eigi að endast svona lengi, kannski gera sum þeirra það. En Twilight er eitthvað sem ég álít vera fad, þar sem það endaði nánast um leið og ég las fjórðu bókina á meðan Harry Potter, Kpop og allt það er eitthvað sem ég álít ekki vera eitthvað tímabil sem ég er að ganga í gegnum… kannski mun ég segja annað eftir nokkur ár, en ég efast um það… hvort svo sem ég verð ennþá að hlusta á kpop og allt það eða ekki.

En þetta hefur ekkert að gera með Catching Fire eða trailerinn sem að við fengum. Ég á það til að taka minn tíma til þess að kynna hlutina fyrir fólki og það getur endað í einhverri vitleysu. The Hunger Games er bókaserí sem ég hef frekar gaman af og ég er mikill ádáandi , samt ekki jafn mikið og af Harry Potter, eða Twilight og þá meina ég að ég er ekki jafn mikill aðdándi af The Hunger Games núna og ég var einu sinni aðdáandi af Twilight.

Ég held að ég geti ekki netið því að ég var rosalegur aðdáandi af Twilight áður en ég áttaði mig á því hversu slæmt það var og ég óx upp úr því. Aðdáun mín á Twilight er yfir allt gaml bloggið mitt svo að ég get ekki neitað því að ég var eitt sinn aðdáandi, fólk mun finn snnnir gegn mér… ef það les gamla bloggið mitt.

En já… trailerinn. Ég er ekki búin að gera þetta lengi svo að ég man ekki hvernig ég gerði þetta, en ég held að ég hafi aldrei fundið einhverja ein aðferð til þess að gera þetta, svo ég ætla bara að byrja á þessu og vona að það komi vel út… sem er eiginleg eins og ég skrifa öll blogginn mín… og svo fer ég svona billjón sinnum til baka til þess að lesa yfir þau og reyna að umorð allt sem ég segji.

Ég var mjög hrifin af þessum trailer og mér finnst eins og myndinn lítur mjög vel út, sem er gott því að Catching Fire er uppáhalds bókin  mín í þessum þríleik og ég vil að myndinn verði góð. Ég get ekki endilega sagt mikið ennþá hversu vel sagan verður sögð í myndinni, en ég sá ekkert sem mér fannst óvenjulegt eða eitthvað sem að ég mundi ekki eftir að hafa lesið einhversstaðar. Það er samt búið að vera eitthvað síðan ég las bókina. Ég mun samt örugglega gera það áður en ég sé myndina, eins og ég geri oftast með bækur sem ég hef lesið sem eru að fara að gera myndir eftir.

Frá því sem að ég sá úr trailernum þá heldur Elizabeth Banks áfram að vera fullkominn Effie. Mér finnst reyndar allir leikarnir frekar góðir í sínum hlutverkum. Ég hef ekki fengið að sjá mikið af nýja fólkinu og ég ætla að reyna að dæma það ekki fyrr en ég sé það á skjánum!

Ég er mjög hrifin af því (og ég ætti kannski að vara fyrir spoiler núna fyrir fólk sem hefur ekki lesið bókina) hvernig trailerinn lætur það líta út eins og myndinn verði ekki um næstu Hungurleika heldur eins og það verði bara gerð uppreisn eða eitthvað og það verður það sem að myndinn verði um og ég vona að traileranir muni verða þannig áfram.

Aðallega vegna þess að þá mun fólk verða svo undrandi yfir því þegar það er tilkynnt að þau eru að fara aftur að keppa í hungurleikunum. Það er bara eitthvað við það sem ég er mjög hrifin af. Það verður samt örugglega ekki gert og þá myndum við heldur ekki fá að sjá neitt frá svæðinu sem að þau eru send til þess að keppa eða neitt frá því… sem væri svolítið fúlt. Ekki nema það myndi líta  út fyrir að vera hluti af uppreisninni.

Ég sá eitthvað af fólki vera að kvarta yfir ástarþríleiknum (er það kallað það á íslensku?) og hversu mikið það væri einblínt á hann í trailernum (eða kannski bar myndunum) ég tek eiginleg ekki það mikið eftir því og ég sá ekkert af því í trailernum. Kannski fannst fólki það vera svo þegar Gale of Katnis kyssast, sem er eitthvað sem að ég hefði getað lifað án… en það er ekkert sem ég get gert í því, þar sem það gerist í bókinni… minnir mig allavegna.

Mér fannst ekki neitt, eða ekki mikið vera gert úr þessum ástarþríleik (ég ætla bara að kalla þetta ástarþríleik áfram, mér er sama þótt að það sé ekki rétt) í fyrstu myndinni. Kannski eitthvað en ég hef þá blokkað mest allt af því og það hefur örugglega eitthvað að gera með það að ég er ekki það hrifin af Gale eða hugmyndinni af Gale og Katniss saman. Ég held mun meira upp á Peeta. Ég held að ég sé bara bæði Team Peeta og Team Katniss.

Ef þau fara að leika sér eitthvað mikið af þessu Team Peeta vs. Team Gale dæmi þá verð ég pirruð. Fólk má shippa eins og það vill fyrir mér og ég er persónulega hrifin af Peeta og Katniss saman, en það er ekki það sem sagan af The Hunger Games er um. Þetta er ekki sagan af Katniss og hvorn strákinn hún ætli að velja eða eitthvað og ef að þau einblína of mikið á einhvern ástarþríhirning (er þetta kannski betra orð yfir þetta?) þá mun ég hafa eitthvað vandmál með þessa mynd. Þessi grein segjir eiginlega allt sem ég vil segja um það.

Rita ummæli

Top 15 Drömu.

04/10/2013 kl. 6:01 pm · Flokkað undir Drama Umsagnir

Talandi um að sleppa minni innri fangirl lausri. Ég reyndi eins og ég gat að gera það í þessu bloggi. Ég bjó til lista um mín Topp /upphálds drömu (ég hef mjög gaman af því að búa til lista), sem er erfiðara en ég hélt, sérstaklega þar sem ég áhvað að setja ekki bara upp lista og láta það vera nóg heldur áhvað ég að skrifa eitthvað um þau, því að það er gaman. Það þarfnast líka mikið af hugsun, sem er líka gaman, en stundum svolítið erfitt. Sérstaklega þegar ég var kominn að síðasta dramanu. Mér finnst líka erfitt að gera upp á milli hluta. Ég get gert top 5, en efir það getur það verið erfitt.

Mér finnst ég samt hafa náð að gera nokkuð góðan og nokkuð réttan lista. Ég er viss um að hann muni vera breyttur eftir um 2 ár, en ég er að husga um að reyna að gera þetta á 2 ára fresti… kannski virkar það og kannski ekki, við munum bara þurfa að bíða og sjá til… og þegar ég segji við þá á ég eiginlega við ég. Kannski mun ég vera hætt að horfa á þessa “vitleysu” þá, ég veit að margir eru að bíða eftir því, en ég stórefast um það að ég sé að fara að hætta í bráð. Ef ég hefði ekki gaman af þessu, þá væri ég löngu hætt.

Ég ætla kannski, kannski að reyna að gera hið sama við bækunar mínar, sem ég mun þá gera í sumar þegar ég er búin að skipuleggja bókasafnið mitt aftur. Það mun örugglega vera mun erfiðara fyrir mig að gera upp á milli bókanna minna og ég mun örugglega ekki gera top 20 þá, en hver veit. Kannski mun ég líka gera þetta með kvikmyndir, en það ætti ekki að vera svo erfitt, þar sem ég hef horft á svo fáar myndir yfir ævina.

Svo ég tók þessa hugmynd frá yndislegri manneskju sem kallar sig Dangermouse á tumblr/livejournal og á fleiri stöðum. Ég mun reyna að útskýra afhverju dramað er á þessum listanum mínum og svo mun ég segja hvað uppáhalds atriðið mitt er, sem er eiginlega bara atriðið sem fékk mann til þess að stoppa og hugsa þetta drama mun vera alveg frábært eða stóð sérstaklega uppúr, atriðið sem að ég man best eftir, þegar ég hugsa um þessa seríu þá hugsa ég um þetta atriði eða held á einhvern hátt mest uppá, því að það gerði eitthvað sérstakt fyrir mig.

Ég veit að fólk sem horfir ekki á “þessa vitleysu” eins og svo margir kalla þetta áhugamál mitt mun ekki hafa gaman af þessu, en ég gerði þetta aðallega fyrir mig, því að ég hef gaman af þessu. Kannski eftir að hafa lesið þennan lista þá er hægt að sjá afhverju ég er hrifin af áhveðnum höfundum eða leikurum o.s.fv. Það er örugglega hægt að sjá, eða ég get allavegna tekið eftir því að virðist vera mest hrifin af rom-coms eða stuttum saguks eða fusion sageuk, sem er eiginlega bara historical drömu með nútíma áferð (þetta er best leiðinn sem ég fann upp á til að útskýra það).

Eitt að lokum. Ef einhver skildi allt í einu rekast á þetta og hugsa um að það ætti að prufa að horfa á Kdrama í fyrsta sinn og ætli að reyna að prufa eitthvað af þessum lista (ég mæli með því, mér finnst þetta góð drömu… augljóslega) og sér mig síðan segja ég grét mikið yfir þessu drama þá vil ég bara benda fólki á að það þýði ekki að dramað sé hrikalega sorglegt og það endi ótrúlega illa og allt það.

Ég er hrifin af því að vera hrærð á mjög tilfinningalegan hátt, það er það sem ég leitast eftir og það þarf ekki að vera út af sorg. Ég græt stundum yfir því hversu fallegt mér finnst sólsetrið vera, ég get grátið yfir mjög mörgu, ekki bara sorg. Að segja að ég hafi grátið yfir drama þýðir ekki að það sé spoiler yfir að það sé alveg hrikalega sorglegt eða eitthvað. Vinsamlegast ekki halda að ég sé bara að horfa á eitthvað niðurdrepandi allan tíman. Ég er ekki það hrifin af romantic-melodramas, eins og t.d. Missing You.

Þetta eru drömun sem virðast hafa gert eitthvað sérstakt fyrir mig. Ég er ennþá að hugsa um þau og þannig lagað. Þau hafa staðist tímans tönn og er ekki bara eitthvað Asíst /Kdrama sem að ég horfði á mér til skemmtunar og síðan setti ég það til hliðar og hugsaði ekki mikið meira um. Þetta eru drömum sem sanna það fyrir mér að horfa á Asísk /Kóresk drömu er eitthvað sem að ég hef virkilega gaman af og ég ætla að halda áfram að horfa á þau, því að ég gæti fundið aðra þætti sem eru jafn frábærir og þessir.

Öll þessi drömu í þessum lista haf gert eitthvað fyrir mig, hvort sem að þau voru góð eða slæm. Þótt að þau séu í top 15 listanum mínum þá hefur það ekki endilega að gera með það hversu gott það var, bara hversu skemmtilegt mér fannst það eða hversu hrifin ég var af því.

1. Drama: Goong
Ástæða fyrir að það sé hérna: Goong er það sem ég myndi kalla fyrsta-drama-ástinn mín og maður gleymir aldrei fyrstu ástinni sinni er það? Ekki fyrsta dramað sem að ég sá, en þetta er dramað sem kom mér inn í þetta allt saman og það gerir það algerlega sérstak fyrir mér út af því. Ég féll algerlega fyrir því og það fór strax í fyrsta sætið hjá mér og það hefur haldið sig þar síðan og tilhugsuninn um að setja eitthvað annað drama fyrir ofan það gerir mig eiginlega svolítið sorgmædda. Ég horfði á sum atriðinn aftur og aftur í um ár og það eitt að heyra löginn í dramanu getur fengið mig til þess að gráta.
Uppáhalds atriði: KOSSINN!!!!!!!!. Þeir sem hafa horft á Goong vita um hvað ég er að tala um og þeir sem hafa ekki séð Goong þurfa bara að fara að drífa sig í því.

2. Drama: Tamra the Island.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Tamra er fallegt ævintýri í Kdrama-búning og mér gæti ekki þótt meira vænt um það, jafnvel þótt að ég reyndi. Þetta er eina dramað sem ég hef HUGSAÐ mér að setja fyrir ofan Goong á þessum lista. Ég horfði á báðar útgáfunar (16 þátta og 21 þátta directors cut) með mjög stuttu millibili og grét og hló yfir þeim báðum alveg jafn mikið. Þessi umsögn um Tamra fær mig til þess að gráta. Ég verð líka að segja Team Park Kyu!!!!!!!
Uppáhalds atriði: Park Kyu situr bara bak við lokaðar dyr og grætur í hljóði. Eitt af mest heartbreaking atriðum sem ég hef séð í Kdramalandi. Mér finnst það alveg einstaklega fallegt að einhverju leiti.

3. Drama: My Girlfriend is a Gumiho
Ástæða fyrir að það sé hérna: Uppáhalds Hong Systra dramað mitt. Þetta drama er líka svolítið ævintýri í Kdrama-búning og það er alveg hreint æðislegt. Það er líka með smá goðafræði sem gerir það bara betra. Það fékk mig til þess að hlægja og braut svo í mér hjartað. Það er alveg hreint æðislegt. Ástinn á milli aðalparsins í dramanu er svo sterk og hrein og yndisleg. Hong Systur, ég elskað ykkur!
Uppáhalds atriði: Ég held að ég geti ekki valið eitt sérstakt atriði sem stóð virkilega upp úr fyrir mér og ég get ekki sagt hvaða atriði fékk mig til þess að segja þetta drama er awesome! þar sem ég er viss um að ég var ástfangin af því síðan ég sá fyrsta trailerinn.

4. Drama: Why Why Love
Ástæða fyrir að það sé hérna: Ég veit ekki afhverju, en mér finnst eins og fólk sé oftast nær hrifnara af Devil Beside You en Why Why Love og ég mun aldrei skilja afhverju, því að allt við Why Why Love er svo miklu miklu betra (en það er auðvitað bara mitt álit gegn þeirra). Það gerði eiginlega allt fyrir mig sem að ég vil fá út úr drömunum sem ég horfi á. Mér fannst það bæði hrikalega fyndið og hrikalega sorglegt og það yljar mér um hjartarætur og það er SVO krúttlegt og aðalparið er alveg hreint yndislegt. Mér langar nánast að segja að það hafi verið fullkomið, því að ég man ekki eftir neinu slæmu við það.
Uppáhalds atriði: þegar Huo Da og Tong Jia Di hittust fyrst, því að þá fékk ég að sjá Mike He og Rainie Yang aftur saman og það var bara awesome. Það er ennþá svo awesome.

5. Drama: Dream High
Ástæða fyrir að það sé hérna: Dream High er eitt af þessum drömum sem að ég horfi á ef að ég þarf að hressa mig eitthvað við, því að ég get ekki annað en brosað þegar ég horfi á Dream High. Þetta drama er bara svo krúttlegt og sweet. Það fékk mig líka til þess að gráta, sem er mikilvægt. Öll drömu fá Bónusstig fyrir að láta mig fara að gráta! og Dream High hefur náð að gera það með flashbacki í Dream High 2 (og það var örugglega það besta sem kom út úr Dream High 2). Ég elskaði vináttna á milli krakkanna í dramanu. Þetta eiginlega bara bara mjög góð, krúttleg, aarnest underdog saga og ég elska hana út af lífinu.
Uppáhalds atriði: þegar krakkanir flytja við Genie í þætti nr. 5!

6. Drama: You’re Beautiful.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Annað Hong systra drama og ef einhver myndi byðja mig umað mæla með góðu Kdrama til þess byrja á, þá væri það You’r Beautiful, eða Goong. Mjög fyndið og mér finnst auðvelt að horfa á það aftur og aftur (nema síðustu þættina, þegar dramað kemur mjög sterklega til sögunar). Tónlistinn er líka frábær. Ég get horft á það endalaust og sum atriði eru alltaf jafn fyndinn. Þetta drama er líka eitt af þessum drömum sem ég horfi á ef ég þarf að hressa mig við. Það fékk mig samt ekki til þess að gráta, svo það fæ smá mínusstig fyrir það.
Uppáhalds atriði: Hwang Taekyung úti á engi að hlusta á tónlist og svo kemur svín og hann verðr svo hræddur. Ég hlæ í hvert einasta skipti.

7. Drama: Warrior Baek Dong Soo.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Ég elska vináttna á milli Yeo Woon og Dong Soo, það er eiginlega það besta við dramað. Mér fannst líka gaman að horfa á bardagatriðinn og allt í kringum það. Mér fannst það spennandi og ég var alveg heiltekinn af því þegar kom fyrst út. Ég fæ mjög oft það á tilfinninguna að mér langi til þess að horfa á það aftur og aftur, en ég horfi á mjög mörg fanvid af því á youtube. Ég var líka mjög hrifin af leikurunum í dramanu, sérstaklega þeim ungu. Ég veit ekki hversu mikið það hefur að gera með stöðu WBDS á þessum lista, en þetta drama gerði mig að Yoo Seung Ho aðdáandanum sem að ég er í dag og þetta var fyrsta kynninginn mín á Yeo Jin Goo, sem er eitt af bestu barnaleikurum sem ég hef séð.
Uppáhalds atriði: Þegar strákanir eru að fara í sitt fyrstu sendiför í þætti nr. 6 og örugglega Yeo Jin Goo sem ungr Baek Dong Soo.

8. Drama: My Girl
Ástæða fyrir að það sé hérna: Þriðja Hong systra dramað! Þetta drama gæti verið önnur-drama-ástinn mín. Ég horfði á það eitthvað á eftir Goong, en það heillaði mig líka alveg upp úr skónum. Það fékk mig til þess að hlægja svo mikið og svo braut það í mér hjartað. Það er kannski líka eina dramað þar sem ég hef líkað við aðal og “auka” gaurinn jafn mikið. Eina ástæðan fyrir því að það er ekki ofar á þessum er af því að ég hef ekki endilega fundið fyrir þörfinni til þess að horfa á það aftur og aftur.
Uppáhalds atriði: Það er langt síðan og ég get ekki munað eftir einhverju sérstöku sem að fær mig til þess að hugsa um My Girl, en ég veit að ég elska það svo mikið og það er nóg.

9. Drama: Delightful Girl Chun Hyang.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Fjórða Hong systra dramað á þessum lista!!! Ég man að ég var ekki viss um hvað mér fannst um þetta drama fyrstu 5 þættina eða svo og ég var ekki viss um hvort að ég myndi halda áfram mikið lengur, en svo kom endirinn á þætti nr. 5 mér algerlega í opna skjöldu og ég fann að ég var farinn að gráta og eftir það varð það bara betra og betra og ég grét bara meira og meira. Ég elskaði aðalparið út af lífinu og ég hataði fólkið sem var að reyna að stígja þeim í sundur meira en lífið sjálft.
Uppáhalds atriði: Svo erfitt að velja eitthvað, því að ég get ekki munað eftir atriði sem stóð sérstaklega út fyrir mér, en ég man að mér fannst það awesome eftir að þáttur nr. 5 fékk mig til þess að gráta eða eitthvað.

10. Drama: Answer Me 1997.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Ég get ekki sagt að það hafi verið eitthvað sem mér fannst ég geta tengst við eða séð mig í, þegar það kom að því að vera fangirl eða neitt þannig. En það er fullkomið drama með hvernig það talar um gelgjuskeiðið eða unglinsárinn og hvernig það er að vera unglingur og hvernig það er á þessum tíma og allt það, mér fannst það tala frekar mikið til mín ef svo má að orði komast. Mér fannst sagan líka frekar góð og ég elska vináttuna á milli krakkana. Ég hló, ég grét, það var bara yndislegt í alla staði.
Uppáhalds atriði: örugglega kossinn við vassbrunninn (eða hvað sem þetta var) eða öll þessi voice-overs sem að komu í endann á þáttunum. Sum af þeim fengu mig til þess að gráta. Mér fannst það yndislegt.

11. Drama: God of Study.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Ég elska vináttuna á milli krakkana í þessum bekk sem að við fáum að sjá myndast í gegnum dramað. Restinn af dramanu var ekki góður, en þessir krakkar voru yndislegir og ég elskaði þá. Góð kynnig fyrir ungum góðum leikurum eins og Lee Hyun Woo og Yoo Seung Ho. Það gerði Jiyeon að uppáhaldinu mínu í T-ara. Ég elskaði Baek Ho og Hyun Jung svo mikið saman (og geri enn) að ég meira að segja shippaði Yoo Seung Ho og Jiyeon saman í um 2 ár eða svo (það ship er samt búið að sökva núna). Mér langar nánast til þess að kalla þau Kóresku útgáfuna af Mike He og Rainie Yang, þar sem ég elska þau saman. Ég held að ég hafi líka grátið nánast stanslaust frá þætti nr. 10 þangað til að dramað endaði á þætti nr. 16.
Uppáhalds atriði: Hvert einasta atriði sem hafði eitthvað að gera með Baek Ho og Hyun Jung, meira eða minna. Nei, í alvöru, ég var obsessed yfir þessu pari. Ég hef verið að horfa á sum af atriðnum með þeim aftur og aftur í nokkur ár.

12. Drama: Rooftop Prince
Ástæða fyrir að það sé hérna: Það var einstaklega fyndið og skemmilegt. Ég skemmti mér svo vel fyrir því og að fylgjast með þessum fjórum vitleysingum reyna að fóta sig í þessu nýja umhverfi og að hafa góða, sterka kvennpersónu til þess að hjálpa þeim að gera það. Mér fannst aðalparið líka frábært. Það fékk mig einnig til þess að gráta svo mikið í endann og mér fannst það (og endirinn sjáfur) alveg hreint æðislegt svo bónusstig fyrir það! Hefði getað slept þessu ríkisbubba-fjölskyldu-fyrirtækja vitleysu.
Uppáhalds atriði: Allir Joseon fjórmenningarnir að læra á lífið í Seoul á 21. öldinni, það er einstaklega fyndið.

13. Drama: Shut Up Flower Boy Band.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Shut Up Flower Boy Band er eitt af þessum drömum sem læddist algjörlega upp að mér og fékk mig til þess að gráta og allt það, þegar ég bjóst einfaldlega við því, sem er ávalt gott hjá mér (BÓNUSSTIG FYRIR ÞAÐ!!!!). Mér finnst vináttan í dramanu alveg hreint yndisleg og mjög hrífandi, enda er það það sem dramað er um. Sagan er mjög vel sögð og tónlistinn er mjög góð, ég er ennþá að hlusta á hana í dag.
Uppáhalds atriði: Ég held að ég verði að segja endirinn, hann fékk mig til þess að átta mig á því hversu vænt mér fannst um dramað.

14. Drama: Hi, My Sweetheart.
Ástæða fyrir að það sé hérna: Rainie Yang og Show Luo eru einstaklega góð saman. Nánast svo góð að mér finnst Rainie Yang x Show Luo og Rainie x Mike He nánast jafn góð saman (ég samt shippa hvorugt irl, því að shippa fólk irl er kannski svolítið skrítið (segjir fyrveranndi Yoo Seung Ho og Jiyeon shipperinn)). Plottið er kannski svolítið steikt og út um þúfur, en ég hafði svo gaman af því að horfa á það og það reyndar kom mér á óvart og fékk mig til þess að gráta í endann, sem er eitthvað sem ég bjóst ekki við, því að ég sá þetta drama bara sem eitthvað krúttlegt, fyndið drama sem ég ætlaði að skemmta mér fyrir, en ég er ekkert að fara að hvarta yfir því að gráta, rétt eins og fyrri daginn.
Uppáhalds atriði: Ég get ekki munað eftir einhverju sérstöku atriði sem stóð upp úr fyrir mér.

15. Drama: Devil Beside You
Ástæða fyrir að það sé hérna: Kannski algjör vitleysa en það hefur Mike He og Rainie Yang og það er nóg fyrir mig. Ég gæti líka sett Kingone með þarna, en Mike He og Rainie Yang!!!!! Mike He, Rainie Yang og Kingone er þríleikur sem getur ekki farið úrskeiðis. Bara hrein fullkomnun sem þarf að gera mynd eða drama aftur saman. Ég veit ekki hvort ég hefði horft á Why Why Love hefði ég ekki fallið fyrir þessum þríleik í DBY. Þegar ég horfði á það fyrst þá fékk ég ekki nóg af því. Mér fannst það ótrúlega fyndið, krúttlegt, svolítið kjánalegt, en það reddaðist allt því að ég var svo hrifin af aðalparinu.
Uppáhalds atriði: Allir kossanir á milli Mike He og Rainie Yang. Ég horfði á alla seríuna á Youtube, í pörtum og ég lagði það á minnið hvar hver koss væri svo ég gæti alltaf farið og horft á þá aftur.

Drömu sem mér finnst ég þurfa að nefna, þótt svo að þau hafi ekki náð inná þenna lista: Arang and the Magistrate, Ganbatte Ikimasshoi!, The Flower Boy Next Door Hong Gil Dong, The King 2 Hearts, Miss no Good, Playful Kiss, The Princess’s Man, Sungkyunkwan Scandal. Mér finnst þau fín og þau eru öll drömu sem að ég hef gefið einhverja einkun á dramalistanum mínum svo að þau hafa gert eitthvað fyrir mig eða hafa einhvern sérstakan sess í lífninu mínu. Þau virtust skila eitthvað eftir sig, annars hefði ég ekki bætt ★ við það, en þegar það kemur af því að skrifa um þau þá veit ég ekki hvað skal segja. Þau eru góð, ég hafði gaman af þeim, þau skildu eitthvað eftir sig, en ekki nóg til þess að komast á þennann lista. Það er mjög erfitt að útskýra þetta að mín mati.

Ég veit að ekki öll af þessum drömum eru eitthvað sem gæti flokkst undir eitthvað gæða drama eða eitthvað því um líkt. Ég get vel flokkað einhver af þeim undir hálfgert rusl. Það er stundum stór munur á milli þess að eitthvað sé gott og hversu skemmtilegt manni finnst það og það getur farið á báða vegu.

Gott, gæða drama getur verið leiðinlegt fyrir mér (Coffee Prince) og svo getur eitthvað hálfgert rusl eða fuff verið mjög skemmtilegt að horfa á og það getur gert eitthvað fyrir mann tilfinningalega. Ég get verið hrifin af báðum af þeim og það er í fína lagi, sérstaklega ef að ég get viðurkennt að eitthvað sé kannski ekki alveg það gott en ég skemmti mér samt yfir því.

Mér myndi samt sem áður þykja það miður ef af fólk lítur á öll drömun sem ég horfi á sem eitthvað rusl eða einhverja froðu og að það sé ekkert varið í þau eða að öll svona drömu séu þannig. Það fer nefnilega mjög mikið í mig þegar fólk heldur öll drömu séu eintómar sápur, vitleysa eða eitthvað eins og t.d. Boys Over Flowers, því að það er ekki þannig.

Það á þð til að fara sérstakleg í mig ef fólk sem horfir ekki eð hefur bara horft eitt drama og ætlar að dæma öll drömu út frá því. Það eru til mörg góð, gæða drömu þarna úti. Þetta er annað sem að maður horfir á eða les sér til dundus, sumt  er gott, sumt er slæmt en við getum samt sem áður haft gaman af þeim og það gerir eitthvað fyrir mann.

Ég get vel skilið að svon drömu er ekki fyrir alla og sumir hafa ekki áhuga á því, en mér þykir það oft leiðinlegt að eitthvað sem að ég er svo hrifin af sé allt álitið sem algjör vitleysa eða eitthvað, því að ég hef fengið og séð smá stigma gagnhvæmt þessum drömum. Ég hef örugglega gert þetta líka við aðra, ég er enginn saint og ef til vill hef ég gert eitthvað af því þegar ég var yngri líka. Ég reyni samt að stoppa sjálfan mig ef að ég finn að ég er að gera það núna í dag. Það tekst ekki alltaf, en ég reyni þó.

Ummæli (5)

Camp NaNoWriMo?!

03/29/2013 kl. 1:56 pm · Flokkað undir Blogg

Svo… ég hef verið að kvarta og kveina yfir því að vera stressuð yfir því að skrifa eitt stykki ritgerð yfir allan Mars mánuð og síðan þegar ég sá myndband á youtube frá einni Booktube manneskju að það væri Camp NaNoWriMo í gangi í Apríl og fór eiginlega strax og skráði mig í þessa vitleysu.

Ég er búin að sökkva mér svo djúpt inní þetta booktube samfélag á youtube, mér finnst það svo gaman og það fær mig næstum því til þess að vilja búa til nokkur sjálf, en bara næstum því. Ég hef prufað það áður og mér fannst ferlið að búa til myndbönd og klippa þau saman mjög vandræðarleg og erfitt. Aðallega af því að ég þurfti að hlusta og horfa á mig sjálfa tala, sem mér finnst bara einfaldlega ekki gaman.

NaNoWriMo stendur fyrir, ef þið vissuð það ekki nú þegar National Novel Writing Month og það er haldið í nóvember á hverju ári og hefur gert það síðan árið 2000(?) held ég. Camp NaNoWriMo er mjög svipað, nema það verður haldið í Apríl og við þurfum ekki að skrifa 50,000 orð eins maður þarf að gera þegar maður tekur þátt í NaNoWriMo í nóvember, heldur má maður velja hversu mörg orð maður vill skrifa.

Ég tók þátt í NaNoWriMo í nóvember árið 2010, þar sem ég náði að skrifa um 30,000 orð og svo hætti ég því að sagan mín var ekki að ganga upp, ég var ekki nógu ánægð með hana og mér fannst hún ekki vera að fara neitt, nema eitthvað út um þúfur svo að ég bara gafst upp.

2010 var líka árið sem að ég eyddi eiginlega meirihlutan af árinu í það að vera mjög sorgmædd svo að þegar ég lít til baka þá er ég eiginlega ekki hissa að ég hætti. Það og draumurinn minn um að verða rithöfundur var nánast búinn að brenna til kaldra kola þá, en ég hef örugglega talað um það allt saman í einhverju öðru bloggi svo að ég ætla ekki að tuða um það núna. Maður á að horfa fram-fyrir, ekki aftur-fyrir. Ég he líkað þroskast svolítið, en ekki það mikið.

Mér finnst samt gott að skrifa um það stundum, því að þá losnar allt og ég get skoðað það betur eða eitthvað. Að skrifa um hluti lætur mér oft líða betur.

Þar sem ég hef að einhverju leiti fundið þörfina fyrir að skrifa aftur þá, ég hef meira að segja reynt að skrifa einhverskonar sögu í frítímanum mínum af og til (nei, þú mátt ekki lesa hana!) þá datt mér í hug að taka upp blað og penna aftur (og fartölvuna að sjálfsögðu) og reyna að skrifa og klára að skrifa eitt stykki sögu í Apríl.

Það að ég hef endurheimt þörf mína til þess að skrifa er að einhverju leiti hægt að sjá á þessu bloggi, þar sem ég var nánast hætt að skrifa nokkurn skapaðan hlut, ekki nema það var Umsagnir um drömum sem ég drap tíman við að horfa á og passive-agressive rants á Personality Cafe (sem er síða / forum um MBTI kerfið og alla persónuleika sem fylgja því). Og ef að ég skrifaði eitthvað þá varð ég svo leið af því að enginn virsti lesa það eða hafa minstan áhuga á því.

Sú tilfinning er samt farinn (að mest öllu leiti) þar að segja að ég skrifa ekki í hverju bloggi AFHVERJU KOMMENTAR ENGINN, KOMMENTIÐI!!!!! eða eitthvað því um líkt. Ég er meira bara að njóta þess að skrifa niður hugsanir mínar og skoðanir, sem er ástæðan afhverju ég byrjaði að skrifa blogg til að byrja með.

Ok, ég man samt ekki hvort að það var þannig alveg í byrjun, þegar ég var bara að skrifa um daginn og veginn, nokkrar línur af og til, þegar ég var með bloggsíðu sem hét Ballet með vinkonum mínum (ekki spyrja mig afhverju hún hét ballet, við fundum bara eitthvað nafn sem við gátum notað) en síðar meir var það bara ég sem skrifaði á síðuna og þá voru það oft löng, löng blogg um Harry Potter eða eitthvað. Ég færði mig svo yfir á Blog.central.is/unnursvana og var þar, þangað til að blog.central lokaði.*

*reyndar bloggaði ég á bæði WordPress og Blog.Central blogginu mínu í nokkuð langann tíma eftir að blog.central lokaði, því að ég gat ennþá skrifað fyrir blog.central bloggið mitt og ég vildi ekki sleppa takinu af því, ég hafði verið að blogga á því síðan 2007. Nánast 5 ár!

En þetta var bara smá útidúr. Sagan sem að ég er að skrifa og ætla mér að skrifa er reyndar sama sagan/vitleysan og ég reyndi að skrifa í nóvember árið 2010. Hún hefur bara setið í Documents hjá mér í um 2 ár og núna held ég að ég viti hvert ég vil fara með hana. Ég er með gott plan núna, held ég. Ég náði að skrifa um 30,000 orð þá og ég ætla mér að endurskrifa þau öll núna og kannski eitthvað meira.

Og þegar ég segji endurskrifa öll orðinn þá er ég að tala um endurskrifa ÖLL ORÐINN. Ég er búin að leika mér að skrifa um 3 kafla núna og þeir eru ekki það líkur lengur. Ég er meira bara að nota hina söguna mína sem beinagrind fyrir sögun sem ég er að skrifa núna. Sagan er nánast um það sama, hún er kannski bara örlítið betri plönuð og skrifuð (?).

Ég veit að það er kannski ekki góð hugmynd að reyna að skrifa 30,000+ orða sögu á einum mánuði þegar það tók mig um mánuð að skrifa 8 síður, en sú ritgerð var ekki að gera neitt fyrir mig, mér fannst hún ekki vera að ganga upp og umræðefnið sem ég valdi var ekki jafn skemmtilegt og ég hélt í upphafi. Mér fannst bara svo leiðinlegt að skrifa þessa ritgerð. Oftast nær finnst mér gaman að skrifa ritgerðir, en þá er það vegna þess að ég hef oftast nær svo gaman af því að skrifa þær.

Ég er að vona að þannig verði það ekki með söguna mína fyrir Camp NaNoWriMo, því að ég er að skemmta mér við að skrifa hana núna, en hver veit, kannski festist ég aftur og hætti. En NaNoWriMo er ekki um að skrifa meistaraverk á einum mánuði, þú átt víst að sökka svolítið og síðan getur maður farið og endurskrifað það allt saman. Þetta er aðallega æfing í að skrifa og reyna að koma einhverjum orðum út manni og það er eiginlega það sem ég þarf.

Hvort sem mér gengur vel eða ekki þá verður þetta vonandi gaman. Það er annað svona Camp NaNoWriMo í Júlí minnir mig og kannski tek ég líka þátt þá. kannski mun ég reyna að skrifa aðra sögu þá, ég er með einhverjar hugmyndir í kollinum og það er kannski kominn tími til að fara að skrifa einhverjar af þeim niður.

Ég var reyndar að hugsa að skrifa eitt blogg á dag í Apríl aftur, því mér fannst það frekar gaman seinast. Ég veit samt ekki hvort að ég geti gert bæði og á milli þessa tveggja valkosta þá vil ég frekar láta reyna á það að skrifa eina 30,000+ orða sögu á einum mánuði. Ég ætla að reyna að vinna þetta árið.

Ummæli (2)

Eldri færslur »
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.